سفرنامه کهمره سرخی

کوهمرهٔ سرخی منطقه‌ای باستانی در جنوب استان فارس، در شهرستان شیراز است.

نام کوهمره از دوره صفویه در متون تاریخی به ثبت رسیده و ظاهراً اولین بار در روزنامه ملا جلال منجم معاصر شاه عباس اول به کار رفته است. این نام به منطقه‌ای در جنوب شهر شیراز اطلاق می‌شود که از شرق به فیروزآباد، از غرب به کازرون و از شمال به شیراز محدود است.

منطقه کوهمره به سه ناحیه تقسیم می‌شود: کوهمره نودان، کوهمره جروق و کوهمره سرخی.

کوهمره سرخی، که امروزه جزو شهرستان شیراز است، سرزمینی است کوهستانی و جنگلی به وسعت حدود سه هزار کیلومتر مربع که آخرین شاخه جنوبی رشته‌کوه‌های زاگرس به شمار می‌رود. بلندترین قله کوهستان کوهمره سرخی کوه دلو است که حدود ۳۲۰۰ متر از سطح دریا ارتفاع دارد.

در صورتی که با وسیله شخصی سفر میکنید پیشنهاد میکنم که از سرعت مجاز تخطی نکنید چرا که پیچ های این جاده بسیار تند و غبر قابل  پیش بینی است .بعد از عبور از 2 پل اصلی و ادامه مسیر به  پل ساروجی قدیمی میرسید که با ادامه مسیر البته در مسیر خاکی  می توانید به آبشار بزرگ کهمره سرخی برسید که از جاذبه های طبیعی استان فارس ایت . گروههای کوهنوردی نیز به این  منطقه علاقه خاصی دارند چون با مقداری کوهنوردی که البته دارای شیب تندی است می توانید به تنگه دم اسب برسید که واقعا مناظر زیبا و دلنشینی دارد .

می توانید تصاویر بیشتری را  اینجا ببینید .

سفرنامه مارگون

با طی مسافتی نزدیک به 130 کیلومتر از شیراز به  آبشاری بسیار زیبا به نام مارگون خواهید رسید که دارای ارتفاعی نزدیک به 70 متر و عرضی در حدود 100 متر است . برای دستیابی به این آبشار می توانید بعد از عبور از سپیدان  مسیر خود را به سمت پیست اسکی پولاد کف ادامه داده و بعد از عبور از این پیست به  دوراهی  یاسوج ومارگون برسید و مسیر خود را به سمت آبشار مارگون ادامه دهید . این آبشار تا فاصله 5 کیلومتری خود دارای مسیر آسفالته است و تنها 5 کیلومتر انتهایی مسیر  به صورت راه روستایی می باشد . با توجه به زیاد بودن گردشگر مردم منطقه اقدام به ایجاد امکانات رفاهی مانند سوییت  و محل اقامت و سوپر مارکت نموده اند که می توانید از آنها برای اقامت بهره ببرید .

از محل پارک خودرو در حدود یک 700 متر تا آبشار فاصله است که مسیر مناسب و  آماده سازی شده ای را شامل می شود .در این مسیر رودخانه  سرچشمه گرفته از آبشار قابل مشاهده است و مناظر بسیار زیبایی را ایجاد می کند . 

مسیر این آبشار و روستاهای اطراف در فصل زمستان برف گیر بوده و گاهی راه های ارتباطی کاملاً قطع می شود. این آبشار در حقیقت سرچشمه رودخانه است و در بالای کوه هیچ رودخانه ای نیست، بلکه از بدنه دیواره صخره ای کوه، بیش از چند هزار چشمه وجود دارد که آب از آنها به بیرون ریخته میشود. از این حیث این آبشار هم بزرگترین و هم مرتفع ترین آبشار چشمه ای در جهان است.

آب این آبشار در گرم ترین فصل سال بسیار خنک و زیر 10 درجه است، اما به علت جوشان بودن این آب، مانند آب چشمه، رفتن در آن یا نوشیدنش هیچ گونه عارضه ای مانند پا درد یا سرما خوردگی به

 دنبال ندارد.

سفر نامه نجف آباد

نجف آباد در 25 کیلومتری غرب اصفهان قرار گرفته است و تقریبا به اصفهان متصل است .از مسیر بلوار آتشگاه که از اصفهان به سمت غرب حرکت کنید بعد از عبور از کوه آتشگاه  به یک دوراهی می رسید که با انتخاب جهت راست  به سمت نجف آباد ادامه مسیر خواهید داد .

این شهر در زمان شاه عباس صفوی تاسیس شده‌است. در دوره صفوی شهر نجف آباد با طرح شیخ بهایی و به پیشنهاد او به عنوان یک شهر جدید احداث شده‌است. در مورد انگیزه ایجاد شهر نجف آباد نظرات مختلف وجود دارد و مشهورترین این قول نذورات و عایدات موقوفات منطقه به وسیله کاروانی از اصفهان به سوی نجف اشرف می‌رفت که پس از پیمودن ۲۵ کیلومتر از حرکت باز ایستاد و دیگر پیش نرفت شیخ بهایی چاره را در این دید که با اذن شاه عباس محمولات شتران را هزینه بنای شهری کنند به نام نجف آباد وچنین شد که این شهر متولد شد در حاشیه این تاریخچه قصه‌هایی است که از آن می‌گذریم اما نام نجف آباد موید این نظریات و قول دیگر این است که تولید و گسترش صنایع نظامی که صنعت نجف آباد به تازگی توسط برادران شرلی به ایران آمده بود نیازمند موفقیت جغرافیایی خارج از شهر اصفهان بود و نجف آباد احداث شد تا صنعت گران اطراف آن کشور در این شهر گرد آیند و آمادگی دفاعی صفویان توسعه طلب را از طریق ساخت انواع سلاح‌های آتشین افزایش دهند سابقه صنایع دستی ریخته گری و فزونی صنایع ریخته گری نجف آباد در حال حاضر موید این قول است . (لغت نامه دهخدا / نشر سازمان لغت نامه ص ۳۵۷)

نقل شده که شاه عباس صفوی مقداری پول و جواهرات جهت مقبره علی اختصاص داد و تصمیم به ارسال آن به شهر نجف گرفت. با تدبیر شیخ بهایی از خروج این ذخایر از ایران جلوگیری شد و به کمک آن بنیان شهر جدیدی به نام نجف‌آباد گذارده شد.

 لازم به تذکر است شمال و جنوب شهر نجف آباد در دو طرف جاده اصلی اصفهان و خوزستان به نام ۵ جوبه و ۶ جوبه نجف آباد نقشه معماری و شهر سازی پیشرفته‌ای دارد که گفته می‌شود و نسخ اصلی آن که توسط شیخ بهایی ترسیم شده‌است و در موزه شهر لیسبون پایتخت پرتغال نگهداری می‌شود . نویسنده کتاب شیخ بهایی در کتاب آینده عشق ذکر کرده که طراحی و معماری و شیوه شهر سازی نجف اباد که بوسیله شیخ بهایی صورت گرفت نه تنها در ان زمان بی نظیر بوده بلکه پس از گذشت قریب به ۴ قرن همچنان مطلوب است . کوچه‌ها و محلات از شیوه و روش بسیار پشرفته علمی پیروی نموده به طوری که هنوز هم رفت و امد در کوچه‌های عموماً شمالی / جنوبی و شرقی و غربی آن شهر به صورت ساده و راحت انجام می‌شود . محلات طوری طراحی شده که مشکلات رایج در شهرهای مشابه را ندارد و اصولاً در این شهر درگیری‌های قدیمی و محله‌ای وجود ندارد و طراحی و معماری شهر نجف اباد بیانگر قدرت و دانش بی نظیر شیخ در زمینه شهر سازی و معماری است .

در این شهر  سه رستوران مناسب هست یکی رستوران و باغچه گل سرخ ،دیگری دو رستوران در نزدیکی میدان دانشجو که یکی دارای فضای آلاچیق است و دیگری خیر  ...البته  باید زمان مناسبی را برای این رستوران ها در نظر بگیرید چون ممکن است بسیار شلوغ باشند .

دوستان خوب نجف آبادی مطالبی رو برای این بخش اصافه کردن که عینانا نقل میکنم :

در نجف آباد  وجود دو مدل کبوتر خانه که هر کدام از منظری بی نظیرند هم صحبت میکردید. 1) کبوترخانه صفا: برجهای کبوتر خانه ای که دوقلو و قرینه اند و از همه جالبتر اینکه تنها برجهای کبوترخانه چهارگوش در جهانند.(همه برجهای کبوترخانه مدورند)
2) برجهای کبوترخانه خارون که اکنون به ارگ شیخ بهایی میشناسندش. ویژگی این برجها این است که اولا 7 برج در یک محوطه کنار هم هستند(بیشترین برج کنار هم به صورت مجموعه ای به جز این فکر میکنم در میبد باشد که 3 تاست) و دوم اینکه شمایل هرکدام از کله برجها اشاره ای است به هیکل صاحب آن برج که 7 خواهر بودند(برای هرکدام یک برج و کفترخونه خوارون به معنای خواهران است). معمار متناسب با قد و هیکل هر خواهر برج وی را متناسب هیکل او درآورده.
اثر منحصر به فرد دیگر عصارخانه است. به نجف اباد دیار عصار خانه ها میگفتند. عصارخانه از اختراعات شیخ بهایی است و در نجف اباد 13 عصارخانه وجود داشته که اکنون 2-3 تا مانده و مهمترینش عصارخانه آقابزرگ (اخلاقی) واقع در بازار نجف اباد است. کارکرد عصارخانه روغن کشی از دانه های گیاهی مثل کیکج، کنجد و آفتابگردان(در لهجه نجف ابادی میشود: انچوچک، به کسر چ دوم) بوده است و سنگ بزرگ وسط آن با شتر میچرخیده.
جالب است بدانید از مهمترین غذاهایی که هر کس نجف اباد رابشناسد و به آنجا سفر کند حتما سراغ خواهد گرفت: کباب شتر است. این در حالی است که در این شهر آب و هوا برای پرورش شتر مناسب نیست ولی به نظر میرسد از مهمترین تولید کنندگان و مصرف کنندگان گوشت شتر نجف ابادیها هستند. کباب آن هم شیوه خاص خود را دارد که حتما باید از یک دوست نجف ابادی راهنمایی بگیرید... و بهترینش مدلی است که با سیخ انجیر کباب میشود، یعنی ساقه درخت انجیر.

سفر نامه شهر رضا

70 کیلومتری اصفهان شهری سر سبز و زیبا به نام شهر رضا قرار دادر که همه مسافران مسیر اصفهان شیراز از ان عبور می کنند . معمولا مسافران در این شهر استراحت کوتاهی می کنند تا بتوانند مسیر خود را به سمت اصفهان و یا ایزدخواست ادامه دهند البته مسیر دیگری هم از این شهر به سمت سمیرم و یاسوج می رود که در نوشته های بعدی به آن اشاره خواهم کرد .  شما می توانید برای حرکت به سمت اصفهان و قبل از ورود به شهر از سمت شیراز با ورود به کمربندی که در سمت چپ قرار دارد شهر را دور بزنید و ادامه مسیر دهید اما   پیشنهاد میکنم حتما بعد از عبور از کفه یزدخواست و یا قبل از ورد به آن استراحت کوتاهی در این شهر داشته باشید .اگر صبح زود به این شهر رسیده اید در سمت خروجی این شهر به سمت اصفهان یک  طباخی وجود دارد که خوردن  یک دست کله و پاچه را به شما پیشنهاد میکنم . 

در پایان دوره صفویه و در هنگام محاصره پایتخت توسط محمود افغان، قلعه بزرگ قمشه ضمن فرستادن ۱۰ هزار سوار تفنگدار به جهت کمک به سپاه شاه سلطان حسین برای نجات پایتخت از محاصره، به عنوان آخرین پایگاه مقاومت ایرانیان تا آخرین نفس جنگید، تمامی مردان جنگجو کشته شدند، قلعه تسخیر و با خاک یکسان شدو آنگاه تصرف اصفهان میسر گشت.

از بزرگان این شهر  می‌توان  به الهی قمشه‌ای، حکیم فرزانه، حکیم صهبا و سردار شهید محمد ابراهیم همت اشاره کرد .

در وردی این شهر از سمت اصفهان  یک پارک  و سرویس های بهداشتی قرار دارد و امامزاده شاهزاده رضا هم در سمت مقابل همین پارک واقع شده که میتوانید از فضاهای آنها برای استراحت و تفریح استفاده نمایید .

سفرنامه ایزد خواست

ایزَدخواست شهری است در بخش مرکزی شهرستان آباده استان فارس در جنوب ایران.

پس از ورود به استان فارس از بزرگراه اصفهان-شیراز، ایزدخواست نخستین شهر بر سر راه است. قبل از این  شهر  دشت وسیعی قرار دارد به نام (کفه ایزدخواست ) که پیشنهاد میکنم اصلا در مواقع خستگی وارد این جاده نشوید چون یکنواخت بودن این بخش از مسیر شیراز اصفهان  موجب خواب آلودگی و بروز سانحه خواهد شد . علاوه بر این در این دشت باد های قوی می وزد که باید مراقب آن ها بود  تا کنترل وسیله نقلیه مخصوصا اتوموبیل هایی مانند پراید که سبک وزن هستند از دست راننده خارج نشود . خود شهر ایزد خواست در مسیر قرار ندارد و توسط یک راه ورودی می توان به این شهر دسترسی داشت . نام های دیگر این شهر شامل یزدخواست و ایزدخواست و یزدخاست و ایزدخاست است.

در دهخدا چنین آمده است: نام قلعه ای است در اراضی ولایت فارس که به اصفهان اقرب است و آن را ایزدخواست گویند. سبب تسمیه اش را نوشته اند که لشکری بدانجا مقام کرده بودند چندان برف ببارید که بیشتر آنها در زیر برف بمردند. فردا که سوال وگفتگو شد که چرا چنین وهنی اتفاق افتاد بزرگ ایشان گفت : «ایزدخواست » و در آنجا توقف کردند و اموات را دفن کرده قریه ای بنا نمودند به این نام معروف و موسوم شد. (انجمن آرا) (آنندراج ) : در آن موضع دیهی بنا کردند و یزدخواست نام نهادند یعنی خدا هلاک ایشان خواست .

همچنین برخی عکاسان دوره قاجار مثل آنتوان سوروگین و جهانگردان از آن عکس گرفته اند قلعه اکنون سکنه ندارد و نسبت به عکس‌های دوره قاجار مخروبه تر شده است. بنای قلعه در کنار دره ای است و اصل بنای آن چند طبقه است. و در پایین آن خانه‌های روستاست

گفته می‌شود اصل مسجد این مجموعه چارطاقی ساسانی بوده است. وپایه‌های سنگی ساسانی دیوارهای آن هنوز موجود است.

از جمله اثاری که میتوانید در این شهر ببینید  اینها هستن :

• قلعه باستانی ایزدخواست، از دوره ساسانی
• کاروانسرای ایزدخواست
• پل ایزدخواست،
• بنای پاقلعه ایزدخواست
• سد قوسی ایزدخواست،
• کاروانسرای شاه عباس ایزدخواست

سفر نامه آباده

آباده شهری است در استان فارس و مرکز شهرستان آباده. شهرستان آباده در شمالی‌ترین نقطه استان فارس قرار دارد. از شمال و غرب به استان اصفهان ، از جنوب به صفاشهر و اقلید و از شرق به استان یزد متصل است.این شهرستان در فاصله ۲۷۰ کیلومتری شمال شیراز، ۲۰۰ کیلومتری جنوب اصفهان، ۱۹۰ کیلومتری جنوب غربی یزد و ۵۲۸ کیلومتری جنوب شرقی شهرکرد قرار دارد. 

آب وهوای منطقه را می‌توان تحت تأثیر مرتفع بودن منطقه وقرار نگرفتن در پیشکوه‌های داخلی زاگرس و همچنین عدم وجود کوههای بلند و مرتفع، دوری از بادهای باران آور غربی، ازنمونه‌های آب وهوای نیمه کوهستانی دسته بندی کرد. میانگین بارندگی سالانه آن حدود۱۲۰ میلیمتر ومیزان بارش سالانه آن حدود ۲۰۰ میلیمتر است که در ردیف نواحی خشک کشور جای می‌گیرد.این شهرستان جزء مناطق سردسیر می باشد و از مناطق نیمه خشک استان فارس به شمار رفته و زمستانی سرد و تابستانی خنک و خشک دارد.

به استناد متون باستان شناسان سکونت در محدوده کنونی آباده به هزاره اول پیش از میلاد باز می‌گردد. گروه‌های کرد چادر نشین در دوره هخامنشی، نخستین کسانی بودند که در دشت حد فاصل آباده و اصفهان اسکان یافتند. آثار باستانی بر جای مانده، هم چون قلعه باستانی ایزدخواست و قصر بهرام گور در سورمق، شواهدی از وجود فرهنگ وتمدن دراین گستره جغرافیا می باشد. یکی از خانوادگان اباده عرب های چادر نشینی بودند که به دودستهی اعرابی ها و انتریان تقسیم میشدند که کلکبر اباده ای یکی از بزرگانه اعرابی ها بود که با کمک و قرارداد باانگلیسی ها تلگراف را وارد اباده کرد. شهر آباده به دلیل واقع شدن در سه راهی مواصلاتی بین اصفهان، یزد و شیراز موقعیت ویژه‌ای دارد.هم اکنون بیش از 35درصد جمعیت این شهر را روستاییان مهاجر اقلیدی تشکیل می دهد .

در حدود سال ۱۱۹۷ که کریمخان زند شیراز را به عنوان پایتختی برگزید و به فرمان او شاه اسماعیل سوم در آباده مسکون شد، و قلعه‌ای به نام قلعه شیرازی (که هم اکنون آثار آن باقیست) برای حفظ امنیت راه کاروان‌ها بنا گردید.

بنا به فرمان وی، عده‌ای از طوایف پرندی و گرجی از اصفهان به آباده آمدند و مأمور آبادی و عمران این منطقه گردیدند. به تدریج قلاعی دارای دیوارهای مرتفعی تقریبأ به ارتفاع ۹ تا ۱۰ متر و ضخامت ۲ تا ۳ متر از چینه ساخته شد. در اطراف هر قلعه و به فاصله ۵۰ متر، برج‌هایی ساخته بودند وسوراخ‌هایی به نام تیرکش در آنها تعبیه کرده بودند.

در زمان رضا شاه، بتدریج از ارتفاع قلاع کاسته ودرهای آن برداشته شد و عبور و مرور وسایل نقلیه نیز به نحو محسوسی وضع آنجا را دگرگون کرد به نحوی که منازل و دکان‌ها از داخل قلاع، خارج شد و به اطراف شاه راه کنونی منتقل شد.

تیمچه صرافیان  دربازار کهنه شهر آباده واقع شده‌است که در حدود ۱۲۰ سال پیش به دست استاد رضا یزدی ساخته شده‌است.درب ورودی آن از جنس چوب و به طرز زیبایی ساخته شده، دو کوبه روی آن قرار داشته که کوبه سمت چپ مخصوص آقایان وکوبه سمت راست مخصوص خانم‌ها بوده‌است.این بنا توسط حاج محمد خان به یک نفر شیرازی یه نام حاج باقر فروخته می‌شود واز او به دو پسرش حاج احمد وحاج محمود به ارث می‌رسد.آنها در این تیمچه به داد و ستد وبازرگانی مشغول می‌شوند.۳۰ الی ۳۵ سال پیش این دو برادر برای نذر خود مراسم عزاداری در این بنا برگزار می‌کردند که منبری قدیمی از آن زمان هنوز دراین ساختمان موجود است. در وسط حیاط این ساختمان قپانی(ترازویی) بزرگ وجود داشته که اجناس تجاری به وسیله آن وزن می‌شده‌است.آب این ساختمان از چاه تامین می‌شده، از درب ورودی که وارد میشویم دو حجره در چپ و راست وجود دارد که محل کسب دو برادر بوده وروی سر این دو حجره هم دو اتاق است که محل استراحت بوده‌است.این ساختمان در دو طبقه ساخته شده که از اتاق‌های بالا برای استراحت تجار و مسافرین استفاده می‌شده‌است. حوض سنگی بسیار زیبایی هم به ابعاد ۴*۳ متردروسط حیاط واقع است در ضمن درب حجره‌ها هم به صورت کشویی به طرف بالا و پایین باز و بسته می‌شود وسقف آنها به وسیله چوب‌های حاشیه دار زیبایی به اندازه ۳۰*۲۰ سانتی متر پوشیده شده‌است وکف آنها باخشت‌های آجری مربع شکل فرش شده‌است. در مورد نامگذاری این تیمچه به نام صرافیان طبق شنیده‌ها به علت بوده که چون این دو برادر از تجار متمول وسرشناس بوده‌اند در ضمن در شناسایی پول‌های خارجی تبحر داشته‌اند به آنها لقب صراف داده‌اند و صرافیان فامیل آنها شده واین تیمچه نیز به همین نام باقی مانده‌است. این بنا به شماره ۱۹۳۲ در سال ۱۳۷۶ ثبت آثار ملی ایران گردیده و هم اکنون در تملک میراث فرهنگی و شهرداری آباده‌است ومراحل بازسازی آن هم اکنون دردست اجراست.

منبت کاری آباده شهرت جهانی دارد و نمونه‌های آن در موزه‌های جهان به عنوان بهترین اثرهای هنری نگهداری می‌شود. منبت کاری‌های کاخ مرمر، به دست هنرمندان این شهر، همچون استاد احمد امامی ساخته و پرداخته شده‌است. ملکی و گیوه‌های آباده در نهایت ظرافت، استحکام و دقت، تهیه شده ودر نوع خود بی مانند است.

سفرنامه اقلید

اِقلید شهری در شمال استان فارس بوده که محله‌هایی با نام‌های الیاسان، رودخانه(روخونه)، حاج نبی، عصار، باغستان و اُرگَمان، محله رود محله حسین محله بازار محله چراغی محله محمد شاهی محله اسلمون محله تل غلات محله فسارود محله باغ نو محله حاج نوروزی محله سید ابوالحسن محله امام زاده محله سید محمد حسین آباد پره باد پرپنجه آقاکِه و شهرک قدس و... دارد. جمعیت این شهر بر طبق سرشماری سال ۱۳۸۵، برابر با ۴۹٬۷۰۹ نفر و جمعیت کل شهرستان برابر ۹۹٬۰۰۳ نفر بوده‌است.[۱] اقلید حدودا ۲۵۰ کیلومتر با اصفهان، ۲۵۰ کیلومتر با شیراز، ۲۰۰ کیلومتر با یزد و ۱۶۰ کیلومتر با یاسوج فاصله دارد.

اقلید دارای هوایی معتدل است و چراگاه‌های فراوانی داردو در پنج ماه از بهار و تابستان منطقه سردسیر ایل‌های گوناگونی مانند قشقایی , لر و عرب باصری‌ است. از طایفه‌ها و تیره‌های دیگر می‌توان‌ از طایفه‌های فارسیمدان، کله‌کو، کشکولی، اسلاملو و طایفه‌های کلمه‌ای و گردشولی از ایل ممسنی نام برد.

زبان مردم اقلید، فارسی اما به خاطر وضعیت منطقه لهجه‌های متفاوتی دارند. آداب و رسوم مردم اقلید با توجه به ویژگی‌های مخصوص خود بیشتر به آداب و رسوم مردم فارس می‌ماند و از نظر زندگی و برخورد با مردم منحصر به فرد است. خون گرم بودن، زود آشنا شدن، با نیتی پاک و باطنی با صفا با مهمان بر خورد کردن و برنامه ریزی نمودن با ظرافتی خاص در مورد بعضی از مراسم مانند عروسی و عزاداری، عید نوروز و عید غدیر از دیگر ویژگی‌های مردم اقلید است.

مهم‌ترین صنعت دستی در شهرستان اقلید؛ فرش بافی است چون اصلی‌ترین کار و پیشه مردم منطقه فرش بافی است. شمار دستگاه‌های قالی بافی این شهرستان بیش از هزار دستگاه است و دو شرکت بزرگ فرش بافی نیز در اقلید فعال است. طرح و نقش فرش‌ها، محلی و بیشتر نفش هیبت لو است، اما در کارگاه‌های شرکت فرش نیز نقشه‌های دیگری بافته می‌شوند که به نام فرش‌های آباده‌ای در بازار به فروش می‌رسند. بیشتر مردم نواحی روستایی اقلید به قالی بافی مشغول هستند و این کار را بیش‌تر زنان و دختران به عهده دارند. توانمندی‌های شهرستان اقلید در زمینه بافته‌های داری (قالی و گبه) قابل توجه‌است، به این ترتیب که این شهرستان قادر است انواع فرش دست‌باف با میزان تولید سالیانه ۴۰ هزار مترمربع و همین میزان صادرات و گبه بافی به میزان تولید سالیانه ۵ هزار مترمربع و به همین میزان صادرات داشته باشد. گیوه‌بافی، جاجیم‌بافی و نمدمالی از دیگر صنایع دستی این شهرستان است که در تمام روستاها و شهرهای این منطقه تولید و عرضه می‌شوند. برخی از این تولیدات جنبه صادراتی و برخی دیگر تنها جنبه مصرف محلی دارند. دریاچه کافتر و آبشار دشتک ابرج و چشمه‌های متعددی که فضاهای فرح بخش و زیبایی را فراهم آورده‌اند به همراه دامنه کوه‌ها و سواحل رودخانه‌ها از مهم‌ترین جاذبه‌های طبیعی شهرستان اقلید به شمار می‌آیند. از اماکن مقدسه و تاریخی منطقه می‌توان امامزاده‌ها و مسجد جامع شهر که قدمت آن به شش صد سال قبل می‌رسد را نام برد.

اقلیداولین شهر بزرگ از نظر جمعیت در شمال فارس است. درباره واژه اقلید گمانهایی چند وجود دارد اما گمانی که بیشتر تاریخ نویسان نسبت به آن اتفاق نظر دارند، این واژه همانا عربی شده واژه کلید است. در گویش مردم نیز به صورت کلید و کلیل هنوز به کار می‌رود که گونه‌ای از واژه اکلیل است.

اقلید کلمه‌ای عربی و به معنی کلید و احتمالا کلید یک کلمه یونانی می‌باشد. این شهر به دروازه و کلید گشایش و فتح فارس مشهور بوده و در گذشته یکی از بلاد مهم به شمار می‌رفته‌است. کلید به مرور زمان به کلیل و بعد به اقلید تغییر نام پیدا نمود و هنوز هم عده‌ای به آن کلیل می‌گویند و مفهوم مجازی آن، کلید گشایش سرزمین فارس است. به این معنی که هرکس می‌خواسته فارس را فتح کند، اول بایستی اقلید را فتح کند. اقلید شهر کهن‌سالی است و در دوران‌های پیش از اسلام منطقه آبادی بوده‌است. هم اکنون از دوران ساسانیان چند اثر ارزنده در اقلید و پیرامون آن وجود دارد که حوض دختر گبر با سنگ‌نوشته پهلوی‌اش یکی از آن هاست.

در فارسنامه ابن بلخی درباره اقلید چنین نوشته شده‌است: «اقلید شهرکی کوچک است و حصاری دارد و جامع و منبر دارد و هوای آن در سردسیر معتدل است و درست، آب آن خوش است و روان، [و در آن] میوه باشد از هر نوعی...». هم چنین در فارسنامه ناصری نیز درباره اقلید چنین می‌خوانیم: «اقلید در دامنه کوهای زاگرس قرار دارد. رودخانه از میان آن جاری است در دو جانب این رودخانه باغ‌های پر از درختان سردسیری است مکانی با صفا و نزهت گاهی دلگشا است.

اقلید دارای دانشگاه آزاد و آموزشکده دختران، دانشگاه پیام نور، دانشگاه دولتی و مجموعه بزرگ علمی مذهبی مدینه العلم میباشد.

اقلید همچنین دارای کارخانه‌های قند، واگن سازی، الکل سازی، پلی‌اتیلن، آرد، شیر پاستوریزه، استیل سازی و... می‌باشد.

مکان های دیدنی اقلید 

حوض دختر گبر و کتیبه پهلوی: در مرکز شهر تپه سنگی قلات حوض دختر گبر شامل سه پله و یک حوض با عمق کم وجود دارد که بر دیوارهٔ آن کتیبه‌ای به خط پهلوی ساسانی به طول ۲ متر و عرض ۸۸ سانتیمتر کنده شده‌است.

پارک انقلاب :

در مجاورت شهر اقلید چشمه سار چغر سیاه قرار گرفته‌است که پارک انقلاب و گلزار شهدای در کنار این چشمه واقع شده‌است.

چشمه رسول الله (ص) :

از زیر یک تپه سنگی، آب زلالی می‌جوشد که تفرجگاه محمد رسول الله را پدید آورده‌است. بر بلندای این تفرجگاه سنگ دُل دُل قرار دارد که نوعی نیایشگاه بوده‌است.

امامزاد سید محمد کافتر :

این مجموعهٔ زیارتی – سیاحتی شامل بارگاه امامزاده سیدمحمد از نوادگان حضرت عباس (ع)، دریاچه کافتر، قلعه کافوری و کوههای سر به فلک کشیده یکی از زیباترین مناطقی است که پذیرای خیل مشتاقان و علاقمندان است.

چشمه گور بهرام آسپاس :

در کنار روستای آسپاس چشمه‌ای قرار دارد که نقل شده بهرام گور در هنگام شکار در آن فرو رفته‌است. بیشه زارهای سرسبز و قلعه بهرام گور و کوه شکارگاه و.... از جمله جاهای دیدنی مجاور این چشمه‌است.

چشمه بالنگان حاجی آباد :

مجاور روستای حاجی آباد تفریح گاه چشمه بالنگان خستگی را از جسم و جان مسافران جاده طریق الرضا می‌زداید.

قدمگاه شهر سده :

درختان کهنسال چشمهٔ قدمگاه را که از زیر کوه می‌جوشد در برگرفته‌است. نزدیک به شهر سده با آثاری مانند تپه نقاره خانه، تپه فیلی و تپه مهرعلی فارس از ویژگیهای این تفرجگاه زیبا می‌باشد.

تنگ براق و کتیبه ساسانی :

در دره‌ای زیبا فرو ریختن آب از صخره‌های بلند بهشتی را پدید آورده‌است که خنکای نسیم آن روح فزاست. در مجاور آبشار زیبای آن کتیبه‌ای به خط پهلوی از دوران ساسانی به جای مانده‌است.

چشمه چهل شهیدان دژکرد :

در مجاورت دهستان دژکرد زلال آب چشمه ساران در پای کوههای بلند با درختان با طراوت خویش تپه ماهورهای زیبا و جنگلی را طی می‌کند.

امامزاده اسماعیل (ع) :

در روستایی به همین نام کوههای پوشیده از جنگل و باغهای مو بارگاه مقدس امامزاده اسماعیل (ع) را در بر گرفته‌اند که تفریحگاه غوره دان در مجاور آن قرار دارد.

دهها اثر باستانی و چشمه و قنوات در سراسر شهرستان پراکنده‌است.

سفرنامه امامزاده اسماعیل

برای رسیدن به تهران می توان علاوه بر جاده اصلی که بزرگراه است از یک جاده حلی نیز بخشی از مسیر را پیمود که میتواند بسیار خاطره انگیز باشد این مسیر با عبور از اراضی پایین دست سد درودزن و روستای امامزاده اسماعیل  و شهرستان اقلید به دوراهی سورمق در 20 کیلومتری آباده ختم میشود و به نحوی میانبر می باشد البته به علت روستایی بودن مسیر ممکن است بیشتر طول بکشد اما راه کاملا آسفالت  و مناظر طبیعی می تواند سفر شما را خاطره انگیز کند .

با  تغییر مسیر از دوراهی مرودشت و با عبور از جلو پتروشیمی شیراز به دوراهی امامزاده اسماعیل میرسید و با ادامه مسیر از کنار کانال های آب زیبای سد درودزن و دیدن مناظر فرح بخش قلل سه گل در این منطقه و عبور از رودخانه زیبای امازاده اسماعیل  و گذر از جنگل های زیبای بنه  و بادام کوهی به روستای امامزاده اسماعیل می رسید.این روستا محل تولید انگور و ریواس کوهی  سات که یمتوانید با قیمت مناسب به عنوان سوغات در فصل مناسب خریداری کنید .با عبور از این روستا و حرکت به سمت گردنه بالایی آن مناظر بسیار زیبایی را خواهید دید .

سفرنامه مرودشت

در طی مسیر به سمت تهران از شیراز با طی مسافت 50 کیلومتر و از طریق یک بزرگراه به شهر مرودشت می رسید که مرکز کشاوزی  استان فارس محسوب  می شود این منطقه زیبا یکی از مراکز تولید محصولات کشاورزی ایران است. چنانکه برنج مرغوب کامفیروز، انار سیدان، گردوی دشتک *، چغندر و ذرت از این جمله‌است. مرودشت بیش از یک دهه مقام اول تولید گندم ایران را به خود اختصاص داده‌است.

علاوه بر تولید عمده محصولات کشاورزی این شهرستان قلب تاریخ و تمدن ایرانی را در خود جای داده است از جمله آثار این شهرستان می توان به   تخت جمشید، نقش رستم و نقش رجب اشاره کرد. کاوش‌های علمی تاریخی[کدام؟] نشانگر آن است که هزاران سال پیش از آنکه داریوش تپه سنگی را بر دامان کوه رحمت برای احداث کاخ‌های خود انتخاب کند، اقوام متمدن در دشت وسیع مرودشت می‌زیسته‌اند.

ویرانه‌های شهر باستانی استخر و تخت جمشید بخشی از تاریخ این شهر را به نمایش می‌گذارند.از جمله مناطق دیدنی آن می‌توان به بهشت گمشده، ابشار دشتک، تیر باغ و تنگ خشک اشاره نمود. رود کُر پرآب‌ترین روخانه زیرحوضه دریاچه بختگان از جنوب مرودشت می‌گذرد. مرودشت به دليل دارا بودن دانشگاه آزاد اسلامی واحد مرودشت, دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات فارس در جايگاه خوبي از نظر علمي در بين ساير شهر هاي استان قرار دارد.شهرستان مرودشت از نظر آب و هوا چهار فصل می باشد. وجود سد مخزنی درود زن با گنجایش یک میلیارد متر مکعب بستر مناسبی را برای توسعه کشاورزی در این شهرستان فراهم کرده است.

در وردی شهر مرودشت رودخانه کر را می توانید ببینید  و با گذر از روی پل خان به شهر وارد شوید .بافت شهر مرودشت اغلب روستایی است و پیشنهاد میکنم موقع رانندگی مراقبت کافی را داشته باشید تا از تصادف جلوگیری شود .می توانید با مراجعه به سایت تخت جمشید و با پارک کردن خودرو در پارکینگ وسیع این سایت از این  محوطه تاریخی دیدن کنید .در این محوطه انواع محصولات فرهنگی فروخته میشود .می توانید سی دی ها و محصولات مرتبط را خریداری کنید .

رستوران های خوبی در این شهر متاسفانه وجود ندارد و تنها یک رستوران در راه شاهی که به تخت جمشید ختم میشود وجود دارد .اما پیشنهاد میکنم برنامه تان را طوری هماهنگ کنید که برای صرف غذا به شیراز برگردید یا با خودتان غذا ببرید .

سفر نامه زرقان

در 30 کیلومتری شمال شیرازی شهر کوچکی در کوهپایه یک کوه قرار گرفته است  به نام زرقان این شهر در بین اهالی فارس به جزیره حلوا ارده ملقب شده است که به علت تولید اصلی این شهر یعنی حلوا ارده و حلوا شکری است کنجد این شهرستان نیز بسیار معروف است .

بنا به نظر دکتر عبد المجید ارفعی نام زرقان در گل نبشته‌های باروی تخت جمشید به صورت رکان بوده که بعدها به زرغون تبدیل شده‌است. «زرغون» در زبان پهلوی به معنی جای سرسبز است.زرقان دارای سه محله ی اصلی به نام های میون و لرها و جُلَگون است دلیل این نام گذاری وجود اقوام لر در این ناحیه در زمان های قدیم است و دلیل نام گذتری محله ی جلوگان جلو تر بودن این محل نسبت به دو محل نام برده است و دلیل نام گذاری محله ی میان این است که این محل میان دو محل جلوگان و لرها است.

در سر راه  این شهر به مرودشت  امامزاده ای به نام امام زاده قاسم وجود دارد که بین مردم به شاهزاده قاسم معروف است و مردم این منطقه روز های تعطیل را در نزدیکی این امامزاده به تفرج می پردازند .

از جاذبه های این شهر می توان به پارک ملی بمو، تنگ چشمه، قناتهای شهر، باغهای انگور، پارک غدیر، پارک آزادگان زرقان،بوستان مهر٬ سر جوغ، درهٔ چپ و راست، محله بوریابافان، خانهٔ قدیمی قنبر خان، آب انبار قدیمی شهر، سرو مراد، بازارچه قدیمی، کاروان سرای زکی خانی، غار مریم بانو، حمام محله میون، اتاق سنگ تراش ها ٬بند امیر عضدالدوله ی دیلمی اشاره کرد .

پیشنها میکنم حتما از حلواهای این هشر برای خودتان سوغات ببرید  و کنجد هم فراموش نشود .